Dinsdag: Durf je of niet?

Gisteren was het de grote conditietest, vandaag leerden we de zekeringen in onze kop afzetten. Over relatief klein richelke (toch ne meter breed) naar de top van de Piramide Vicent, terwijl de wind tegen 60 kmpu rond uw oren blaast. En dan was er dat stukske rots nog waar de gids ons plots opstuurde…

Op straat zoude daar eens goed mee lachen maar op een top van 4200 m hoogte ziet dat er toch net iets anders uit.

Vandaar: verstand op 0 en blik op een ontzettend mooi landschap.

We voelen ons alsof we zopas redelijk vlot een trainingske van 30 km afgehaspeld hebben en ons klaar voelen om donderdag aan de marathon te beginnen.

Het weer richting Mont Blanc ziet er alvast super uit, al blokkeren lage wolken soms op onze hoogte het zicht. En mocht de wind ginder boven aanwakkeren naar 100kmpu dan wil de gids ook niet omhoog. Maar we hebben zeer goede hoop.

Maandag: fysieke test naar 4500m top

We vertrokken maandagochtend om 05:30 naar Rifugio Margeritha, de hoogste refuge in Europa op 4554 m hoogte en dus hoger dan bv de Matterhorn. Welke onnozelaar wil daar een koffie gaan drinken? (Da café bleek bij aankomst dan nog gesloten te zijn ook).

Dank zij de hoogtetent die ons dadelijk aan de hoogte acclimatiseerde is het ons prima gelukt. Al was het voor mij toch nog verschrikkelijk afzien om het tempo van gids Jerôme en Bats te kunnen volgen.

Maar eens boven is alle pijn verdwenen en straks weggespoeld.

Straks (of morgen) zeker de video bekijken wanneer hij opgeladen raakt.

Rusten

reculer pour mieux sauter; of stilte voor de storm?

Het weer zit alleszins goed.

Morgen verhuizen we naar Chamonix

Onze wandel- en fietstochten zitten erop. We hebben eigenlijk niks miserie gehad met weer, conditie of materiaal; alles volgens plan dus.

In princiepe doen we de transfer naar Chamonix per voituur en in ene trok. Maar Bats is rap nog een klein tour-klimmeke aan het zoeken voor onderweg.

Na al die uren powertraining, cardio, spinning, nog meer uren apres-spinning, fietstochten, halve marathon en andere boslopen zijn we er klaar voor.

Al duikt er sluimerend toch wat (positieve) stresssssss op…